Het verhaal van Marie.

Naar de Retreat van Life Changing Events komen mensen om allerlei redenen. Hier het verhaal van Marie. Misschien herken je daar dingen in van jezelf….

Marie zorgt graag voor anderen. Ze staat altijd klaar voor haar collega’s, haar gezin, ouders, vrienden, kennissen, buren. Zelfs voor de hond van de buren. Wanneer heeft ze tijd en aandacht voor zichzelf? Als ze een boterham naar binnen propt of als ze wekelijks bij haar yogaklasje de ‘down facing dog’ doet. Dat is haar uurtje. Daarna stuift ze weer in volle vaart op haar fiets door de stad.

Het is hoe het is. Marie is van jongs af aan een regelneef. En wat ze doet, doet ze 100% perfect. Er ontbreekt nooit iets aan de kinderfeestjes, de burenborrel, de broodtrommel van de kinderen, het uitlaten van de hond (ja, de hond  van de buren). En voor zichzelf heeft ze altijd een flesje water bij zich. “Als ik mijn flesje water maar heb”, zegt ze, “Dan is het goed”. Tot er op een dag iets bij haar knapt…

Marie loopt met de hond op de hei. Ze is moe en ze moet nog zoveel die dag. Waar heeft ze haar auto geparkeerd? De auto staat niet meer op de plek! Paniek. Haar telefoon, ze zoekt in de tas. Wat! O nee, die ligt nog in de auto. Ze roept de hond, steeds harder en harder. Ze voelt dat ze een rood hoofd krijgt, en duizelig wordt. De hond komt er gelukkig aan. Ze heeft dorst. Waar is de auto? De hond loopt rondjes om haar heen, ze gaat op een boomstronk zitten. Haar witte broek wordt vies, de hond gaat janken en legt zijn vieze poten op haar been. Marie legt haar hoofd in haar handen en begint te snikken. Als ze na 5 minuten opkijkt, ziet ze de auto staan. Tegenover waar ze zit. Ze blijft nog even verdwaasd zitten. Wat is er met haar aan de hand? “Dit kan niet meer zo,” verzucht ze. “Er moet wat veranderen”. Maar wat?.

Er zijn meer dingen die haar dwars zitten. De Ipad van haar dochter laadt niet op, en die heeft ze nodig voor school. Dochter huilen, paniek. Man boos op dochter, dochter nog verdrietiger, Marie boos op man. Wat een stress. En daarna komt manlief alle dagen van de week laat thuis en zegt dagen niets tegen haar. Een ander voorval: Marie’s vader wil graag op vakantie, haar moeder niet. Ze zijn het vaak niet eens over dingen, en betrekken dan Marie bij hun gekissebis. Vader wil een huisdier, een hond. Moeder niet. Die vindt honden vies. Weer ruzie. Marie probeert de boel te sussen en tot bedaren te brengen. En zo gaat het maar door… Iedere dag lost zij iets op voor een ander, zorgt ze voor de ander.

Het zijn allemaal niet van die erge dingen, maar bij elkaar is het teveel voor Marie. De maat is vol. Ze gaat steeds meer nadenken over wat een vriendin tegen haar heeft gezegd. Dat ze altijd aan en voor anderen denkt, maar niet aan zichzelf. Dat ze zichzelf verwaarloost. Ze voelt dat dit niet langer zo kan. Ze wil iets veranderen. Ze wil meer energie hebben. En meer tijd voor zichzelf. Ze wil ertoe doen.

Diezelfde vriendin heeft haar verteld over een week die ze in Mallorca heeft doorgebracht, een Retreat-week. Daar kwam ze heel enthousiast en vol levenslust van terug. Misschien is dat ook iets voor jou Marie, had ze gezegd. Marie neemt een besluit: ze gaat kijken wanneer de volgende week is, en dan even gewoon de boel de boel laten. Een week er even helemaal uit, aandacht geven aan zichzelf. Zo gezegd, zo gedaan.

In de Retreat-week op Mallorca kwam Marie achter een heleboel dingen. Dingen die haar, zo voelt ze meteen, gaan helpen om thuis niet langer ‘leeg te lopen’ en er zelf ook te zijn.

Zo ontdekt ze wat de werkelijke reden is dat zij de spil van alles en iedereen wil zijn. De neiging om altijd met anderen bezig te zijn, zorgt ervoor  ze zelf ‘buiten schot’ blijft. Maar dat zorgt ook voor eenrichtingsverkeer en gevoelens van eenzaamheid. Ze ziet in dat haar perfectionisme komt doordat ze onzeker is en bang is voor het onbekende. Dat kan best wat minder! Ze leert dat ze grenzen kan stellen en welke grenzen dat zijn. En hoe ze dat kan doen. Waar wil ze wel een rol in spelen en waar niet in? Ze heeft een traantje kunnen wegpinken en goed boos kunnen zijn, zonder dat iemand haar veroordeelt. Ze krijgt haarscherp wat goed is voor haarzelf, wat haar behoeftes zijn, en aan het eind van het retreat weet ze hoe ze dit kan verwezenlijken. En bovenal ervaart ze hoe prettig het is om tijd voor jezelf te nemen, je goed over jezelf te voelen en hoe dat je een leuker mens maakt. Voor jezelf, voor je gezin en de omgeving. Volle goede moed en frisse zin stapt ze in het vliegtuig naar huis. Ze begrijpt haar situatie beter en heeft overzicht, grip. Het is wel een kwestie van echt doen en volhouden, daarvoor gaat ze verder met coaching in Nederland. En wat ze vooral gaat doen: niet zoveel van zichzelf eisen

.

Tot zover het verhaal van Marie. Wat hebben andere deelnemers aan de Retreat weken van Life changing events voor zichzelf meegenomen uit de week?

-Je komt op adem en kunt je verhaal doen, zonder voorzichtig te hoeven zijn dat je anderen kwetst.

-Je kunt onverstoorde aandacht aan jezelf geven.

-Je erkent je eigen emotie, mag deze uiten.

-Je ontdekt wat je behoeftes zijn, en maakt daar ruimte voor. Je leert grenzen stellen en daarvoor uitkomen.

-Je achterhaalt wat de redenen zijn dat je volhardt in bepaald gedrag, ook al brengt dat niet wat goed voor je is.

-Je ervaart wat de bron, je oorsprong is, wat is er eerder gebeurd in je gezin van herkomst.

-Je weet wat je anders gaat doen, en hoe.

www.lifechanging.nu

Marie is een gefingeerd persoon. Het verhaal van Marie berust op aangepaste en verzamelde verhalen van allerlei personen.

 

 

Hoe houd je goede voornemens vol?

Retreats die je verder helpen.

‘Maar het is nu toch voorbij?’

Gevallen…

Sinds mijn laatste fiets werkelijk kapot gefietst is, heb ik bij de fietsenwinkel een nieuwe Koga gekocht. En dat is een lekkere fiets! Heel licht met derailleur en 21 versnellingen. Ik fiets vaak 2 keer op een dag 45 minuten naar de stad, dus een fiets die licht en snel is, is nodig. Twee weken geleden ging het echter wel fout en zat mijn derailleur tussen mijn spaken. De fiets werd gerepareerd, ik kreeg een nieuwe derailleur en nu rijdt ie nog soepeler en geruislozer! Het lukt me zelfs om e-bikes bij te houden. In Amsterdam dus. En daar zit de kneep.

Vakantie-fiets-stad

Het is eind mei en de stad is al vergeven van de toeristen die de stad verkennen op de fiets. Toeristen, die ooit lang geleden toen ze 10 waren op de fiets hebben gezeten en die denken dat ze nog kunnen fietsen omdat ze vanaf hun 17e scooter hebben gereden. Mensen die luid pratend naast elkaar, de armen om zich heen zwaaiend, naar het Sexmuseum wijzend het Damrak overgaan. Ze staan stil midden op het fietspad, rijden links op het fietspad, stappen slingerend op bij een groen verkeerslicht en vooral: kijken niet om als ze naar links gaan of inhalen! Het is ongelofelijk gevaarlijk.  Zowel voor hun als voor mij.En trouwens het zijn niet alleen de toeristen, ook een aantal inwoners van deze stad kunnen er wat van. Fietsers die lekker kletsend  naast elkaar blijven fietsen alsof de hele weg van hun is. En niks in de gaten hebben dat ik eraan kom.
De stad bezit een doordacht fietspad systeem, wat heel veilig zou moeten zijn. Ik heb mijn hele leven in de stad gefietst, deze stad is om te fietsen, maar er zijn zoveel ‘bijna-ongelukken’ die ik heb gezien!

Waarom ga ik hier maar op door?

Wel…, een ongeluk zit in een klein hoekje. Je hoeft maar 1 keer hard te vallen en je weet dat je werkelijk gevallen bent. Dat het werkelijk mis is en de realiteit je heeft ingehaald. Een ongeluk zit echt in een klein hoekje, een stukje stoep dat uitsteekt, een tramrail, of…een ziekte en een zin als ‘ik ga bij je weg’.
Een life changing event is niet gepland, het is iets wat je overkomt. Het kan in een split second in je leven de intrede doen, in een onbewaakt moment, misschien een moment dat je juist gelukkig was. Ik ben niet met mijn fiets gevallen, maar ik heb wel 2 jaar geleden een onheils tijding gekregen die een enorme impact op mijn leven heeft gehad. Zo ben ik gevallen. Dat moment staat mij nog helder voor de geest.

Wil je lezen over het moment waarop het leven verandert? Over de eerste week nadat iemand slecht nieuws dat het leven op z’n kop zet, heeft gehad? Hoe je daarmee om kan gaan en wat voor mentale processen er plaats vinden? Wil je wellicht herkenning?

Ontvang het Hoofdstuk een Rollercoaster aan emoties via https://lifechanging.nu/

Verkeerde aanhef

Mijn eerste mindfulness les.

Inhoud en aanhaken.

Auteur: Machteld Wentzel

 

Wist je dat werkelijk contact maken met iemand essentieel is voor het ontstaan van begrip? Volgens een aantal ‘communicatietheorieen’ wordt contact  o.a. bewerkstelligd door vragen te stellen, samen te vatten en vooral door goed te luisteren naar de ander. Je kan het  ‘aanhaken’, noemen. Het liefst op het niveau van de ander. Praat deze vanuit een emotie, dan ga je op de emotie in. Gaat het over inhoud of de procedure dan reageer je met inhoudelijke vragen en antwoorden.

Wist je dat dit heel soms niet nodig is en dat er ook begrip kan ontstaan door louter op de inhoud van het gesprek in te gaan?  Ook als de ander in de emotie zit? Aan de hand van volgend voorbeeld kan ik dat uitleggen.

Ik kom regelmatig in het ziekenhuis, voor check-ups en uitslagen. Ik heb dan consulten bij 2 verschillende personen, soms bij de verpleegkundig specialist en soms bij de oncoloog. Er is een groot verschil in communicatiestijlen tussen deze 2 mensen. De één heeft een empathische, aimabele stijl. De ander heeft een analytische stijl met uitstapjes naar het directieve. In het consult zit de ene persoon op de relatie en de emotie. De ander praat veel vanuit de inhoud. Ik ga er meestal van uit dat empathie deuren opent. Het zorgt ervoor dat je mensen meekrijgt. Dit klopt in veel gevallen. Mijn ervaring is nu ook anders.

Ik vertelde mijn oncoloog dat ik soms behoorlijk bang ben dat de kanker terugkomt. Ze vroeg niet: ‘Wat betekent die angst voor u.’ Niet: ‘ Hoe gaat u daarmee om’. Niet: ‘Wat naar dat u dit zo ervaart.’ Ze zei zelfs niet: ’Ja, angst komt veel voor na het hebben van kanker.’ Zij antwoordde met cijfers, statistieken en medische feiten. Daaruit blijkt dat er bij mij 20% kans is dat de kanker terugkomt, terwijl in mijn gevoel de kans 50% is. Een puur inhoudelijk antwoord dus, ze ging niet eens in op het woordje angst. Ik ging opgelucht weg.  Er was geen band ontstaan, maar wel begrip door haar inhoudelijke antwoord, terwijl ik toch op de emotie zat! Zij was de expert en zij had mij gerustgesteld met begrijpen van de situatie, waardoor mijn gevoel een andere wending kon nemen. Ik kon alleen niet concluderen dat er werkelijk contact was ontstaan, … wel begrip.

Oefening: Heb je een gesprek met iemand, let eens puur op waarvandaan diegene praat: vanuit de emotie ( gevoelens), inhoud ( informatie, kennis), relatie (samen) of procedure ( de vorm en agenda). Doe dat een tijdje. Als je de verschillen kan onderscheiden- die we even niveau verschillen noemen- stel vragen die aanhaken op het niveau. Doe dat ook eens niet. Verandert er iets in het gesprek? 

Wil jij meer weten over dit onderwerp? Wil je bewust worden van jouw gewoontes in gespreksvoering en in het contact met anderen? Wil je daar meer sturing aan geven, maak een afspraak voor een coachingsessie. https://lifechanging.nu/coaching/

Of ga mee naar Mallorca, onderzoek jouw gewoontes en verwen jezelf  in de Treat week.

 

Hoe zit het met jouw norm?

De één z’n norm is de ander z’n norm niet.

Toch wordt de één zijn norm vaak wel tot de waarheid verheven en wordt er daarbij ook verwacht dat de ander deze norm gaat aanhangen. Een norm is gebaseerd op een waarde. Een waarde is subjectief.

De één hecht waarde aan een vrije uitwisseling van materieel bezit, de ander aan goedkoper vakantie vieren.

Neem vakantie woningruil. Buiten dat het geld uitspaart, is het een interessant inkijkje in het leven in een ander land. Je bent werkelijk in een huis in een straat met buren. In dat huis staan er door hen geselecteerde meubels, hun kleren hangen in de kast en ze hebben hun soort eten in de ijskast.

De waardes zijn dan: goedkoop op vakantie gaan moet voor iedereen mogelijk zijn en in elkaars privéwereld verblijven, is verrijkend.

Ik blijf even bij de woningruil. Er zijn huisruilafspraken via de huisruilorganisatie die je precies kan opvolgen. Zoals: eten in de ijskast inslaan, maar ook de ijskast leeg en natuurlijk schoon achter laten. En natuurlijk het huis schoon achterlaten, oh ja en met een frisse badkamer.

En dan komt nu de vraag: wat is de norm? Hoe schoon is schoon. Wat is genoeg eten in de ijskast? Wat voelt gastvrij voor jou, voelt misschien ongastvrij voor de ander. Dit is per mens verschillend en dan ook nog per cultuur.  Best ingewikkeld.

Voor mij reden om over al die afspraken niet te moeilijk te doen, als er iets niet conform de afspraak is. Beetje stof hoort erbij.

Dat is mijn norm en die is gebaseerd op: ‘Iemand anders ziet iets op een eigen manier en ik ben daar flexibel in. ‘

Een waarde leidt tot een overtuiging, iets wat je gelooft. Als een waarde zwaar weegt, kan een oordeel onvermijdelijk zijn.

Een oordeel kan verblinden. Het zorgt ervoor dat er geen perspectief shift kan plaats vinden. Je kan niet in de schoenen van de ander gaan staan. Want er is een reden waarom je die waarde bent gaan aanhangen. En daarop een norm gevormd hebt en daarom een oordeel geveld hebt. Dit proces laat je niet zomaar even los.

Er is niks mis mee om een waarde, norm of  oordeel te hebben. Maar dat je dan nog wel open voor een andere kijk moet kunnen staan. Kijk eens naar je situatie vanuit een ander, vanuit een ander perspectief. Daar leer je van. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, maar je kan vanuit de waarde die de ander aan iets toekent, het oordeel wel begrijpen en er nog steeds niet mee eens zijn.

Mooi om vanuit waardes te leven, maar het kan enorm belemmerend werken. Dit is een thema dat we aanraken in de Treat week op Mallorca.( Meer info? )

Het kan op iedere situatie van toepassing zijn. Zo had ik een verschil van normbesef met een woningruilpartner, dat zal wel duidelijk zijn…

 

Oefening:

Neem een waarde uit jouw leven. Over hoe jij vindt dat mensen met elkaar communiceren of over het delen van elkaars spullen, of over hoe jij wil  dat anderen jouw kinderen behandelen.

Is er ooit een moment geweest dat je het niet prettig vond hoe er met jouw waarde werd omgegaan door de ander?

Zou je kunnen achterhalen of de ander een andere norm zou kunnen hebben? Weet je of die op een waarde is gebaseerd?

Kan jij je verdiepen in die waarde, m.a.w zou je die ook kunnen aanhangen?

Bekijk nu het moment waarop er niet prettig werd omgegaan met jouw waarde vanuit de ogen van de ander.

Wat doet dit met je?

Wat vind je nu van jouw eigen oorspronkelijke norm? Is die even stevig of is die veranderd?